بلاگفای مزخرف دوست داشتنی درست وقتی چرخ دنده هایش گیر می کند که چرخ دنده های نوشتن من روغن کاری و آماده به کار مضاعف است . باور کنید این مدت نقص فنی بلاگفا ، هر روز به آدرسش سر می زدم و واقعا از اینکه نمی توانم به قسمی از گذشته و اکنونم دسترسی داشته باشم عصبانی و سردرگم می شدم. در این دنیای مجازی نیمه واقعی راحت تر می شود اسیرمان کرد. راحت تر می شود تحریممان کرد . در این دنیای نیمه واقعی راحت تر می شود از پشت دست هامان را قپانی کرد و هلمان داد گوشه ی اتاق. هنوز هم از اینکه هیچ چیز سامان درست و حسابی ندارد آشفته ام . دلم را خوش کرده ام به پست های خوش

در این روزهای فراوانی رسانه ها و قحطی مخاطبها ،رواج کپی ها و پیست ها ونخواندن ها و دید زدن ها و چشم چرانیِ ابتذال ها عجیب نیست که وبلاگ هایی مثل اینجا سوت و کور و بی رونق شده اند.حقیقتش را بخواهید فکر می کنم تا حدی دوران وبلاگها با این سبک و سیاق به اخر رسیده است . دیگر کسی وقتش را صرف خواندن و نوشتن و دیدن وبلاگ نمی کند وقتی مطالب راحت الحلقومی و راحت الفهمی تلگرامی و فیسبوکی و .. دقیقه به دقیقه و لحظه به لحظه جلوی چشمان رژه می روند و دلبری می کنند. با این حال اینجا را رها نخواهم کرد . اینجا قستمی از هویت من است . قسمتی از گذشته و حال و احتمالا آینده ی من است

تمامم شده است هویتی بزرگسالی که صبح تا شام میدود برای رسیدن به یک حالت موهوم از آرامش که تنها در مرگ می توان در آغوشش کشید .اضطراب های نخواستنی را به جان می خرم تا به رفاه برسم، در رفاه آرامش نیست ، در رفاه امنیت نیست . خیلی چیزها را در این دویدن ها از دست می دهم و هیچ چیز بدست نمی آورم . هیچ چیز . هیچ چیز

بی پرده و بی کنایه می گویم دلم برای آنهایی که دلم را شکسته اند هم تنگ شده است . هنوز هم به این مسئله اعتقاد دارم که رفتار آدمها با ذات آدم ها فقر دارد .با همه ی کدورتی که از برخی آدم های اطرافم به دل گرفته ام به این باور دارم که لذت ارتباط را نباید به خاطر ترس از اصطکاک بین برخی روابط به کلی منکر شد .